Een winkel die steeds opnieuw een andere vorm vond.

Na corona gingen de deuren van de winkel gelukkig weer gewoon open. Iedere zaterdag, en steeds vaker kwam daar ook de vrijdag bij.

Onze dochter ging regelmatig gezellig mee. De muziek stond aan, er kwamen klanten binnen en tussendoor was er altijd wel tijd voor een bakje koffie of thee met opa Piet — de markante, lieve man die in de oude boerderij van mijn pake en beppe woonde.

Juist die gewone momenten maakten het zo'n fijne plek.

Ondertussen groeide Leerlantijntjes verder. Het assortiment werd steeds breder. Er kwamen woonaccessoires bij, verzorgingsproducten, lokale thee en chocolade. Iedere zaterdag kocht ik verse bloemen in, die op bestelling mee naar de winkel gingen.

De leren haarspeldjes waarmee het ooit allemaal begon, bleven. Ze schoven misschien wat meer naar de achtergrond, maar verdwenen nooit helemaal. En ook zelf maken bleef een belangrijk onderdeel van Leerlantijntjes. De droogbloemencirkels waren in die tijd bijvoorbeeld niet weg te denken.

Tijd voor meer ruimte

Na ruim een jaar begon het te kriebelen. Ik zag steeds meer mogelijkheden voor Leerlantijntjes en voelde dat ik ruimte nodig had om verder te kunnen groeien.

Ruimte was er op de boerderij eigenlijk genoeg. Maar de rest van de schuur was het domein van opa Piet. Tussen de antieke meubels, waar hij iedere dag met zoveel plezier aan werkte, lag zijn lust en zijn leven. Dat moest vooral zo blijven.

Een nieuwe plek leek gevonden in een dorp verderop. Tot dat op het laatste moment toch niet doorging, omdat onze wederzijdse verwachtingen niet voldoende bij elkaar bleken te passen.

Dus veranderde het plan opnieuw.

Ik besloot tijdelijk verder te gaan met alleen de webshop en in de zomer op fairs en markten in Friesland te gaan staan.

En dat bleek ontzettend leuk.

Een nieuw winkeltje in Franeker

Op een van die fairs raakte ik aan de praat met de eigenaresse van een babyspa in Franeker. We zagen allebei wel iets in het idee om Leerlantijntjes een plekje te geven in het achterste gedeelte van haar pand.

Zo kreeg de winkel opnieuw een thuis.

Ongeveer een jaar lang opende ik daar iedere vrijdagmiddag en zaterdag de deuren. Het was een prachtig, sfeervol pand en er was zelfs ruimte om workshops te geven. Samen met verschillende groepen vrouwen hebben we daar een aantal ontzettend gezellige en sfeervolle avonden beleefd.

Maar ook deze plek bleek uiteindelijk een hoofdstuk, geen eindbestemming.

Gaandeweg veranderden de wederzijdse verwachtingen. Tegelijkertijd veranderde er thuis iets heel groots: ik raakte zwanger van onze tweede dochter.

Ik merkte dat Leerlantijntjes me in deze vorm steeds meer energie begon te kosten in plaats van dat het me energie gaf.

En dus was het opnieuw tijd om te kijken naar wat wél paste.

Ruimte om te creëren

Samen met een andere onderneemster uit Franeker, die inmiddels via de workshops ook betrokken was geraakt bij Leerlantijntjes, huurde ik een bedrijfsruimte in het voormalige politiebureau.

Dit keer hoefde het niet per se een winkel te zijn.

Het werd vooral mijn creatieve plek.

Een ruimte voor de voorraad van de webshop, om foto's te maken voor social media, om nieuwe dingen te bedenken en te maken. Soms kwamen klanten er op afspraak winkelen en ook in deze periode gaven we verschillende workshops.

Ik kon me er heerlijk terugtrekken.

Misschien paste juist dát op dat moment wel het beste bij wat Leerlantijntjes voor mij altijd was geweest: een plek om mijn creatieve hoofd de ruimte te geven.

Stoppen dan maar?

Na de geboorte van onze tweede dochter en mijn verlof besloot ik uiteindelijk de huur op te zeggen.

Het leven was veranderd. Ik was moeder van twee jonge kinderen, werkte als juf en daarnaast was er Leerlantijntjes. Hoe graag ik het ook deed, alles bij elkaar vroeg simpelweg te veel.

In de periode die volgde heb ik dan ook meer dan eens serieus overwogen om te stoppen.

Geen winkel meer. Geen bedrijfsruimte. Misschien gewoon een punt achter Leerlantijntjes.

Maar ja...

Tot op heden is dat niet gebeurd.

Of misschien moet ik zeggen: niet gelukt.

Want blijkbaar zit Leerlantijntjes na al die jaren toch iets dieper geworteld dan ik soms zelf denk.

Wordt vervolgd…